หนูไม่ใช่ความบังเอิญ หนูเป็นสิ่งที่พ่อแม่ตั้งใจ 3ปีหลังแต่งงาน เก็บหอมรอมริบ เล่นแชร์ ตั้งแชร์ ทำบัตรเครดิต ทำงานหามรุ่งหามค่ำ พอมีหน้ามีตามีความเป็นอยู่ที่ดีระดับนึง เราคิดว่าพร้อมแล้วที่จะมีหนู เราตั้งในว่าจะต้องเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ทั้งพ่อและแม่มาจากครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย ใช้จ่ายอย่างประหยัด โดยมีพ่อแม่เป็นตัวอย่าง ยิ่งทางแม่จะเรียนว่าขาดแคลนเลยก็ว่าได้ แม่ต้องทำงานตั้งแต่อายุน้อย อยากเรียนแต่ก็ต้องหยุดเรียนเพราะไม่มีเงินส่ง แค่มีโอกาสสอบชิงทุนเพราะเรียนเก่ง แต่ก็ต้องพลาดเพราะไม่มีเงินไปสอบ เพราะตาไม่ส่งเสียหลังจากแยกทาง ด้วยเหตุผลที่แต่ละคนเคยพบมา เราจึงตั้งในว่าจะต้องเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ทดแทนสิ่งที่เคยขาดแคลนให้กับลูก ตั้งใจว่าจะมีลูกคนเดียวเพราะกลัวว่าหากมีหลายคนจะเลี้ยงดูได้ไม่ดีพอ เหมือนที่เคยเป็นมา ..หนูจงภูมิใจเถิดว่าหนูเกิดมาจากความตั้งใจ จากความรัก เติบโตขึ้นมาด้วยความรักความทุ่มเทของพ่อแม่ (ของแม่มากกว่า) เพราะแม่ยอมเสียสละออกจากงานในขณะที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง แม่ออกจากงานตั้งแต่คลอดหนูจนครบกำหนดลาคลอด ก็ยื่นใบลาออกต่อเพื่อออกมาเลี้ยงหนูโดยพ่อเป็นคนที่ทำงานคนเดียว เราเลี้ยงดูหนูอย่างดีที่สุดก็ว่าได้ ถึงหนูจะแพ้นมที่ีเค้าใช้กันทั่วๆไป เราก็หานมที่หนูไม่แพ้ ราคาจะแพงกว่านมปกติค่อนข้างมาก หนูเป็๋นเด็กที่ใครๆก็รู้จักในละแวกนั้น ใครๆก็อยากอุ้ม สะอาด น่ารักใช้เสื้อผ้าดีๆ แพงๆ สมัยนั้นอองฟองเป็นยี่ห้อที่แพงสำหรับคนทั่วไป แต่หนูใช้ แม้แต่ขวดนมหนูก็จะต้องน่ารักกว่าคนอื่นหนูทัดเทียมคนอื่นเสมอ ไม่ด้อยกว่าใครๆ
ในขณะที่พ่อแม่เริ่มมีปัญหาทางการเงิน จากการที่เราฝากท้อง - คลอด หนูในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด โรงพยาบาลรามคำแหง ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง ถึงจะแลกมาด้วยราคาที่แพงก็ตาม ด้วยความหวังว่าหนูจะต้องปลอดภัย เราเตรียมเงินไว้พอใช้จ่ายระดับหนึ่ง ...แต่สิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้เสมอ..
7 วันสำหรับแม่ในโรงพยาบาลรามคำแหง แต่ 20 วันในตู้อบทารกสำหรับหนู แต่ละวันมันผ่านไปอย่างช้า...มาก มันเป็นเวลาที่ทรมานใจที่สุด สำหรับบางวันที่พยาบาลบอกว่าหนูอาการดีขึ้นพ่อกลับมาบอกแม่ด้วยกำลังใจที่เต็มเปี่ยม ...แต่บางวันที่พยาบาลกระซิบบอกว่าอาการหนูแย่ลง...เย็นตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้ามันเป็นแบบนี้นี่เอง ...พ่อนั่งรถเมล์กลับบ้านด้วยใจที่ไม่อยากให้ถึงบ้านเลย เพราะไม่รู้ว่าจะบอกแม่อย่างไร อาการเจ็บแผลของแม่ก็ทรมานอยู่แล้ว แต่ก็ต้องบอก ..............ใช่ ต้องบอก ....
ไม่ใช่เฉพาะ พ่อ-แม่ ที่ทุกข์ใจ ปู่-ย่า ยาย น้าเล็กทุกคนต่างหาวิธีต่างๆ บนบาลศาลกล่าว ทุกที่ที่เคารพ ย่าไปบนเจ้าพ่อพลิ้ว ไปหาหมอดู หมอดูบอกให้ขอหนูกับพระพรหม..เพราะหนูเป็นลูกพระพรหม..มาเกิด
และพระพรหมอยู่ที่ไหนล่ะ ที่เดียวที่ใหญ่ที่สุดคือท่านท้าวมหาพรหมเอราวัน ..นั่นแหละต้องเป็นที่นั่น..ที่เดียวเท่านั้น...รออะไรล่ะรีบไปเลย..กลางหัวหนูน่ะแหละสัญญลักษณ์..โดนดีดมาจากสวรรค์....ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้มาง่ายๆ พิเศษ ...Special..จริงๆ
